Unha casa enfronte do mar, bañada pola marusía nos días de temporal, dúas plantas, un patio, unha escaleira e un corredor queé columna vertebral dun organismo que palpita, que respira, que se move.A casa encolle de frío os días de néboa e chuvia, cun ruído de abismo nas almofadas e tremor de follas nas contras; agrándaseos días de calor luminosa que bate contra a fachada, cando abro as ventás e esa forza prodixiosa que é o espazo sen límites espertaen min unha enerxía de raíz sementada, eberro os nomes que configuran unha das eternidades conscientes que podo sentir, a respiración dun intre único.É doado intuír que a casa existiu, que me habitou moito máis que eu a ela. A orfandade que deixou, que son moitas orfandades, permanece, están no texto;en cada unha das palabras e signos, nas dúbidas, nas convocatorias e chamadas, nasausencias que abundan, na breve luz que nace sempre a carón dunha sombra, como nas catedrais